لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی آثار تمرین تناوبی بر سطح لاکتات و فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز خون موش های صحرایی بود. 20 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (میانگین سن و وزن به ترتیب 3 ماه و 224±14 گرم) تهیه شده و سپس، به طور تصادفی به دو گروه شاهد (n=10) و تجربی (n=10) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل 4 دقیقه دویدن روی نوار گردان و 2 دقیقه استراحت فعال در 10 مرحله تمرینی روی گروه تجربی اجرا شد. 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی بعد از ناشتایی شبانه، موش ها با ترکیبی از کتامین و زایلازین بیهوش شدند. برای اندازه گیری لاکتات و فعالیت آنزیم LDH، خون گیری از قلب حیوان انجام گرفت. اطلاعات با استفاده از شاخص های پراکندگی میانگین و انحراف معیار (M±SE) و آزمون t مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در سطح لاکتات خون دو گروه وجود نداشت، ولی در میزان فعالیت آنزیم LDH، تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و شاهد مشاهده شد (P<0.05). این نتایج نشان می دهد، تمرین تناوبی به پاکسازی لاکتات منجر می شود. پایش لاکتات، موجب حفظ گلیکوژن عضلات شده و از تجمع H+ که همراه با لاکتات تولید می شود، جلوگیری می کند.

زمینه و هدف: اندازه گیری آنزیم های سرم به صورت معیار متداولی جهت تشخیص بیماران مشکوک به انفارکتوس میوکارد در آمده که از میان آنها می توان به لاکتات دهیدروژناز (LDH) و ایزوآنزیم های آن اشاره کرد. هدف این مطالعه مقایسه نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت، در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد (MI) و آنژین صدری ناپایدار (UA) بود. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی 110 بیمار با MI و 11 بیمار با UA، بستری در بخش CCU بیمارستان اکباتان همدان مورد مطامعه قرار گرفتند. تشخیص بیماری فرد بر اساس علایم بالینی، نوار قلب (ECG) و تغییرات آنزیمی بود. میزان LDH تام و LDH مقاوم به حرارت سرم 24 تا 48 ساعت بعد از بستری بر اساس مقدار مصرف نیکوتین آمید آدنین دینوکلئوتید فسفات (NADH) و تبدیل آن به نیکوتین آمید آدنین دینوکلئوتید (NAD) اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری t و من ویتنی تجزیه و تحلیل گردیدند. یافته ها: نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت در بیماران مبتلا به 1.27±0.18 MI و در بیماران مبتلا به 2.51±1.39 UA  بود (P<0.001). با کاهش نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت، وسعت درگیری میوکارد (تعداد لیدهای درگیر) و میزان کراتینین فسفوکیناز (CPK) افزایش می یافت (P<0.01). نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت با سن و جنس و نوع MI و بروز بلوک به دنبال MI و بروز آرتیمی به دنبال MI ارتباط معنی داری نداشت. نتیجه گیری: از اندازه گیری LDH مقاوم به حرارت می توان به عنوان وسیله ای جهت تشخیص دقیق تر MI استفاده کرد.

زمینه و هدف: سطح لاکتات دهیدروژناز(Lactate dehydrogenase=LDH) مایع نخاع، در بیماری های نورولوژیک متعددی مورد ارزیابی و توجه قرار گرفته است، ولیکن تاکنون مطالعات محدودی در این زمینه در نوزادان انجام شده است. هدف از مطالعه حاضر، تعیین سطح طبیعی LDH مایع نخاع در نوزادان طبیعی بود. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی، نمونه مایع نخاع 94 شیرخوار تب دار شامل 46 شیرخوار 4-0 هفته و 48 شیرخوار 9-5 هفته جمع آوری شد. سپس نتایج سطح LDH مایع نخاع با 45 شیرخوار تب دار با میانگین سنی 10±6.2 ماه که با شک به عفونت مغزی، بذل مایع نخاع جهت آنها انجام گرفته بود، ولیکن آنالیز مایع نخاع طبیعی داشتند، مقایسه شد. یافته ها: متوسط سطح LDH مایع نخاع در ماه اول زندگی به طور قابل ملاحظه ای بالاتر از ماه دوم عمر در مقایسه با گروه کنترل بود (p<0.001). نتیجه گیری: نتیجه اینکه، ارزیابی سطح طبیعی LDH در نوزادان باید برحسب سن انجام گردد.

سابقه و هدف: مصرف کربوهیدرات قبل از فعالیت بدنی، با حفظ گلیکوژن، باعث عملکرد بهتر و آسیب های کمتر عضلانی می شود. هدف این مطالعه مقایسه ی اثر مصرف گلوکز و فروکتوز قبل از فعالیت بدنی بر میزان لاکتات و لاکتات دهیدروژناز پسران نوجوان غیرورزشکار بود. مواد و روش ها: تحقیق حاضر، کارآزمایی بالینی، با یک گروه تجربی به صورت متقاطع یک سو کور می باشد. جامعه آماری، دانش آموزان پسر (19-17 سال) شهر زاهدان بود که 10 نفر به صورت هدفمند در دسترس انتخاب شدند. مرحله ی اول، خونگیری پس از 30 دقیقه از مصرف محلول گلوکز (g75 در cc350 آب) انجام شد؛ سپس فعالیت بدنی (دویدن روی تردمیل با شیب 5 درصد و با شدت 82 درصد ضربان قلب بیشینه) صورت گرفت و 5 دقیقه پس از آن، مجددا خونگیری انجام شد. 10 روز بعد، مرحله ی دوم، برای فروکتوز اجرا شد. در هر دو مرحله، سطوح لاکتات و لاکتات دهیدروژناز قبل و بعد از فعالیت بدنی اندازه گیری شد. داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه های تکراری و t مستقل، با نرم افزار SPSS، نسخه ی 19 آنالیز شدند (05/0P≤ ). نتایج: پس از فعالیت بدنی، متعاقب مصرف گلوکز (001/0˂ P) و فروکتوز (001/0˂ P)، سطح لاکتات، افزایش یافت و بین سطوح لاکتات، متعاقب مصرف گلوکز و فروکتوز، تفاوتی مشاهده نشد (062/0=P). در سطح لاکتات دهیدروژناز، متعاقب مصرف گلوکز (332/0=P) و فروکتوز (282/0=P)، تفاوتی مشاهده نشد و سطح لاکتات دهیدروژناز، متعاقب مصرف فروکتوز نسبت به مصرف گلوکز، افزایش یافت (32 0/0=P). نتیجه گیری: بین سطوح لاکتات، پس از فعالیت بدنی، متعاقب مصرف گلوکز و فروکتوز، تفاوتی مشاهده نمی شود؛ ولی مصرف گلوکز نسبت به فروکتوز، قبل از فعالیت بدنی، احتمالا می تواند از بروز آسیب های عضلانی، جلوگیری کند.

هدف از تحقیق حاضر بررسی رابطه غلظت های لاکتات بزاقی با لاکتات خون و ضربان قلب برای برآورد غیرتهاجمی آستانه لاکتات پس از اجرای یک شیوه تمرینی توپی فوتبال (بازی سه در مقابل سه) در مردان فوتبالیست است. به این منظور، 12 مرد فوتبالیست (سن: 1±18 سال، قد: 173.6±4.4 سانتی متر، وزن: 67.8±4.6 کیلو گرم، درصد چربی: 14.3±3.8) در قالب چهار گروه سه نفری در این پژوهش شرکت کردند. هر گروه سه نفره از آزمودنی ها نوعی از تمرینات بازی فوتبال در زمین های کوچک (سه در مقابل سه) بدون دروازه یا دروازه بان را در محوطه ای به ابعاد 25×25 متر اجرا کردند. فعالیت شامل حفظ توپ و تلاش حریف برای به دست آوردن توپ بود. برای تعیین شدت فعالیت، ضربان قلب آزمودنی ها در هر مرحله پنج دقیقه ای، با استفاده از ضربان سنج پولار ثبت می شد. مراحل نمونه گیری خون و بزاق در شش مرحله عبارت بودند از: حالت استراحت، بعد از 15 دقیقه گرم کردن و بعد از چهار مرحله بازی پنج دقیقه ای با شدت های 60%، 70%، 80% و 90% ضربان قلب ذخیره. بین هر مرحله، پنج دقیقه استراحت غیرفعال بود و نمونه های خون و بزاق در این مرحله جمع آوری می شدند. داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر و همبستگی اسپیرمن در سطح معنی داری 0.05 تجزیه و تحلیل شدند. با توجه به نتایج، در مقادیر لاکتات خون و بزاق، بین شش مرحله تفاوت معنی داری مشاهده می شود. از طرف دیگر، بین لاکتات خون و بزاق در مرحله های پنج و شش (شدت های 80% و 90%) از قرارداد تمرینی، همبستگی قابل قبولی وجود دارد (r5=0.79،P<0.05  و r6=0.56، P<0.05). بین ضربان قلب و لاکتات در مرحله های پنج و شش بزاق نیز همبستگی بالایی مشاهده می شود (r5=0.6،P<0.05  و r6=0.68، P<0.05)؛ بنابراین شاید بتوان از اندازه گیری غلظت لاکتات بزاقی به عنوان روشی غیرتهاجمی برای تحقیقات فیزیولوژیکی استفاده کرد. همچنین، به دلیل شباهت بین نقطه شکست لاکتات خون- ضربان قلب و لاکتات بزاق- ضربان قلب در منحنی های مربوط می توان آستانه بی هوازی چشمی را برای این نوع قراردادهای تمرینی تعیین کرد. (قطعا تحقیقات بیشتر در این زمینه نیاز است).

زمینه و هدف: بسیاری از مطالعات ارتباط بین pH پایین خون بند ناف و مرگ و میر کوتاه مدت در کنار اختلالات نورولوژیک بلندمدت را نشان داده اند، اما مطالعاتی که ارتباط بین لاکتات بالا و نتایج نامطلوب کوتاه مدت را نشان بدهد محدود است. هدف این مطالعه تعیین ارتباط بین لاکتات خون بندناف طی ساعت اول تولد در نوزادان متولد شده با آپگار دقیقه 5 کم تر از 7 و عوارض زودرس نوزادی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 49 مادر باردار بالای 37 هفته مراجعه کننده به زایشگاه مراکز آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با شروع دردهای زایمانی، در صورتی که آپگاردقیقه 5 نوزاد متولد شده کمتراز 7 بود پس از کسب رضایت آگاهانه، به روش نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند. اطلاعات اولیه ثبت و نمونه خون شریان بندناف گرفته شد و میزان pH، pCO2، بیکربنات و لاکتات آن اندازه گیری شد. پیامدها و عوارض نوزادی و پیامد نهایی (ترخیص یا مرگ نوزاد) ارزیابی شد. یافته ها: : در کل، 25 نوزاد پسر (51/0 درصد) و24 نوزاد دختر(49/0 درصد) با میانگین سن حاملگی1/1±,39/3 هفته وارد مطالعه شدند. غلظت لاکتات خون بندناف در نوزادان با انسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک، نوزادانی با نیاز به انتوباسیون-ونتیلاسیون، نوزادان با هیپوترمی، آسپیراسیون مکونیال، بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان و فوت شده به طور معنی داری بیشتر از گروه مقابل بود (0/05P<). بهترین نقطه برش لاکتات جهت پیش بینی انسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک و نیاز به انتوباسیون4/55 میلیگرم در دسی لیتر و جهت پیش بینی فوت نوزاد 6/19 میلیگرم در دسی لیتر با حساسیت 100 درصد و ویژگی 97/4 درصد بود. نتیجه گیری: : سنجش میزان لاکتات خون شریانی بند ناف می تواند معیاری با دقت بالا جهت تعیین پیامد و عوارض زودرس نوزادی باشد که تا حد زیادی به ارزیابی وضعیت سلامت نوزادان با آپگار نامطلوب در هنگام تولد، پیش آگهی آنان و مدیریت درمان کمک کند.

فعالیت های بدنی شدید با تولید و افزایش لاکتات، لاکتات دهیدروژناز و کراتین کیناز همراه است. در پژوهش حاضر اثرات مصرف محلول عسل و نسترن کوهی در مقایسه با ردبول بر سطوح لاکتات، لاکتات دهیدروژناز و کراتین کیناز پس از سه مسابقه شبه رقابتی کیک بوکسینگ در مردان کیک بوکسر مورد بررسی قرار گرفته است. روش انجام پژوهش به صورت کاربردی و نیمه تجربی بوده است. جامعه آماری این پژوهش را ورزشکارانی از استان مازندران تشکیل داده بودند، که از بین آ ن ها 32 ورزشکار بصورت تصادفی به 4 گروه دارونما، عسل، نسترن و ردبول تقسیم شدند. نمونه خون قبل، بلافاصله، 60 و 120 دقیقه بعد از آزمون جمع آوری و متغیرهای فوق به روش کالری متری آنزیمی اندازه گیری گردید. از آزمون تحلیلی واریانس با اندازه گیری های مکرر استفاده شد. مقادیر لاکتات بلافاصله بعد از تمرین در گروه ردبول نسبت به دارونما افزایش و در گروه های عسل و نسترن نسبت به ردبول کاهش معنادار نشان داد. لاکتات (60دقیقه) در گروه عسل نسبت به دارونما کاهش و درگروه های عسل و نسترن نسبت به ردبول کاهش معنادار نشان داد. لاکتات (120دقیقه) در گروه های عسل و نسترن نسبت به دارونما و ردبول کاهش معنادار نشان دادند. مقادیر لاکتات دی هیدروژناز (60 و 120دقیقه) درگروه های عسل و نسترن نسبت به دارونما و همچنین ردبول و کراتین کیناز در گروه های عسل و نسترن نسبت به ردبول (60 و 120 دقیقه) کاهش معنا داری را نشان دادند. نتایج این تحقیق کارایی محلول های عسل و نسترن نسبت به ردبول در افزایش عملکرد ورزشکاران و کاهش شاخص های خستگی را نشان می دهد.